ساخت دیجیتال فرایندی‌ست که میان طراحی و ساخت از مسیر نرم‌افزارهای مدل‌سازی سه‌بعدی یا همان طراحی به کمک کامپیوتر (CAD) و کاربرد روش‌های افزایشی و کاهشی به کمک ماشین‌های ساخت دیجیتال رابطه برقرار می‌کند. در این میان دست‌گاه‌های چاپ‌گر سه‌بعدی برای روش های ساخت افزایشی و ماشین‌های تراش و برش دیجیتال به منظور روش‌های کاهشی مورد استفاده قرار می‌گیرند. ماشین‌های ساخت دیجیتال به طراحان اجازه می‌دهند تا ورای تصورات و طراحی‌های مجازی، به واقعیت‌های ملموس و صدالبته بسیار دقیقی از ایده‌ها و طرح‌های خود دست پیدا کنند.

مقولهٔ ساخت دیجیتال علاوه بر آن که در صنعت ساختمان، صنایع تولیدی و به خصوص صنایع نوآورانه استفادهٔ فراوان دارد، در سطوح دانش‌گاهی طراحی و هنر و نیز به طور مشخص در لابرآتوارهای مطالعاتی و پژوهشی خاصی تحت عنوان فب‌لب در حال توسعه و پیش‌رفت است.

دستگاه‌های اصلی ساخت دیجیتال

دستگاه فرز سی ان سی: برداشت از بلوک‌های متریال مانند چوب، فلز و پلاستیک

دستگاه‌های پرینت سه بعدی: افزایش لایه لایهٔ متریال، عمدتاً از جنس پلاستیک و رزین

دستگاه لیزر: برش و حک دو بعدی بر روی ورق متریال‌هایی مانند چوب و فلز

تکنیک‌های اصلی

قالب‌سازی و ریخته‌گری

ریخته‌گری فرآیندی است که یک ماده مذاب یا مایع در قالب طراحی شده ریخته شده و پس از سرد شدن یا تکمیل واکنش شیمیایی حجم مورد نظر از قالب خارج می‌شود.این فرآیند محدود به موادی است که امکان ذوب و یا تغییر شکل به صورت مایع را داشته باشند.

ساخت برشی

این روش بیش‌تر در ساخت مدل‌های دو بعدی و حک بر روی صفحات متریال بکار می‌رود. همچنین در این روش احجام سه بعدی بر اساس واحدهای دو بعدی برش خورده ساخته می‌شوند. یکی از روش‌های معمول ساخت سه‌بعدی در این تکنیک گسترده‌سازی حجم بر اساس صفحات تشکیل‌دهنده آن است.

ساخت افزایشی

پرینت سه بعدی به عنوان ساخت افزایشی نیز شناخته می‌شود. در این روش احجام سه بعدی با لایه‌های شکل گرفته توسط روش‌های مختلف نظیر ذوب، تثبیت با اشعه و یا مایع تثبیت‌کنندهٔ پودر ساخته می‌شوند. در این روش تقریباً هر شکلی قابل ساخت است.

ساخت کاهشی

ساخت کاهشی پروسه‌ای است که در آن مدل‌های سه بعدی با کاهش و منبت‌کاری بر روی بلوک متریال ساخته می‌شوند. این روش می‌تواند توسط دست مانند مجسمه‌سازی سنتی و یا به وسیلهٔ دستگاه سی ان سی انجام شود.